Langs de kant van de weg

Mijn bezoekje aan een oud-collega in Heverlee draaide anders uit. Het beloofde nochtans een mooie namiddag te worden, ze is onlangs 93 jaar geworden. Ik keek er al naar uit. 
Ik was nog maar net vertrokken als mijn auto begon te sputteren... platte band. Daar sta je dan, langs de kant van de weg. Gelukkig bestaat er pechverhelping. Een vriendelijke meneer vertelde mij dat het druk was maar dat het nog wel zou meevallen. Dat meevallen heeft drie uur geduurd.
Daar sta je dan langs de kant van de weg. Drie uur ! Ik geef toe, over het uitzicht had ik niet te klagen en het zonnetje scheen, waardoor het binnen in de auto lekker warm was. 
Het werd een onverwacht stiltemoment. Buiten raasden de auto's op de steenweg aan een hoge snelheid voorbij. 
Wat doe je dan op zo'n moment? Eerst je frustratie verwerken omdat je niet op je bestemming geraakt. Een telefoontje naar Anny nam de grootste last weg. Na een tijdje rustig de omgeving te ontdekken kwam dit gebed bij me op:

“God, schenk me de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen,
moed om te veranderen wat ik wel kan veranderen
en wijsheid om het verschil te kunnen zien.”

Het is een gebed dat mij dierbaar is. Die kalmte is mij geschonken, door het gebed zelf. Bidden verandert een mens. Wat zijn die paar uren in een mensenleven. Ik ben langer blijven stilstaan bij wat ik wel kan veranderen. Mijn ongeduld, daar valt aan te werken. Kijken waar ik dankbaarheid om kan zijn: het zonnetje op de ruiten, de vriendelijkheid en de hulpvaardigheid bij de pechverhelping, het begrip van Anny... Zonder daarbij stil te staan was ik misschien uitgevlogen of had ik bitsig gereageerd op de man van de takelwagen. Mijn gebed en de onvoorziene stilte hebben van mij een beter mens gemaakt.

Het heeft mij geleerd dat langs de kant van de weg staan geen verloren tijd hoeft te zijn. Ik kan het je (figuurlijk) ten zeerste aanraden.

Pastor Mariette