Gedenken op Goede Vrijdag

‘Toen ze hoorde dat de doodstraf was uitgesproken kon niemand haar nog tegenhouden. Zij vluchtte de straat op, radeloos, tussen een krioelende massa pelgrims, huilend midden in een menigte in opgewonden kermisstemming.’

Zo begon een bezinningstekst van Manu Verhulst die ons meteen terugvoerde naar die eerste Goede Vrijdag in Jeruzalem. Wij zaten in de Sint-Pieterskerk in Ukkel en maakten het stil.

We maakten het stil en lieten het lijdensverhaal van Jezus binnensijpelen. Dat verhaal van lang geleden werd voorgelezen gelardeerd met gedachten, gevoelens, overpeinzingen die ons, mensen van 2026, aanspreken en doen nadenken.

Daarop volgde de kruishulde. Het is niet dat Romeinse executie-instrument dat we eren, maar wel Jezus’ moed en volharding om tot het uiterste te gaan in zijn liefde voor de mens. Er werd een wierookvat voor het kruis neergezet en een voor een voegden we er een snuifje wierook aan toe.

De voorbeden, voor de mensen die vandaag lijden, waren gebaseerd op de drie levensfasen, die ook Jezus heeft doorlopen: kind, jongere, volwassene.

Het was een heel mooie, bezinnende viering, waarna we de nacht ingingen, hopend op de nieuwe morgen, vol vertrouwen in de verrijzenis.

Hilde Baccarne