Een Godly Play verhaal in het Bezinningscafé
Toen ik de opleidingsdagen volgde om Godly Play vertelster te worden, dacht ik dit alleen te zullen doen bij kinderen. Ondertussen heb ik al verscheidene keren mogen ervaren dat er geen leeftijdsgrenzen zijn. Gelukkig maar want zo kunnen we met de mensen die naar het ontmoetings- en bezinningscafé komen op woensdagnamiddagen Godly Playverhalen vertellen.
Pastor Mariette en ik vertellen om beurten een verhaal.
Woensdag 21 januari mocht ik een woestijnverhaal vertellen, namelijk het verhaal van de uittocht (uit het boek Exodus). De woestijnzak was een tijd spoorloos maar ondertussen teruggevonden. Een woestijnverhaal vertellen zonder zand, is toch niet hetzelfde.
Een stukje van de woestijn is nodig omdat zoveel belangrijke dingen met het volk van God daar gebeurd zijn.
De woestijn is een gevaarlijke plaats; er is moed nodig om de woestijn in te gaan. Mensen gaan alleen de woestijn in wanneer ze het willen of wanneer ze moeten. Dat laatste was ook de reden waarom het volk van God door de woestijn naar Egypte trok om voedsel te hebben.
Ze vonden werk en voedsel in Egypte maar werden ook slaven van de farao.
Mozes ging herhaaldelijk naar de farao met de vraag: ‘Laat mijn volk gaan’ maar telkens zei de farao ‘nee’. Ook na de verschillende vreemde dingen (de plagen) die gebeurden, weigerde de farao het volk van God te laten gaan. Maar wanneer in elk Egyptisch gezin, ook in dat van de farao, de oudste zoon stierf, liet hij het volk gaan.
De oudste zonen van het volk van God stierven niet want die gezinnen hadden het bloed van een lam op hun deuren gedaan en ‘de engel van God ging aan hen voorbij’.
Met wat ze konden dragen en met ongedesemd brood voor onderweg, vertrok Gods volk haastig, bang dat de farao van gedachten zou veranderen. Wanneer ze bij het water kwamen, hoorden ze het leger van de farao achter hen. Ze wisten niet wat te doen. ‘Maar God kwam zo dicht bij Mozes en Mozes kwam zo dicht bij God, dat Mozes wist hoe hij de mensen door het water moest leiden, naar de vrijheid’. Na de doortocht sloot het water zich terug achter hen. Ze waren vrij en konden niet anders dan God danken. ‘Mirjam, de zus van Mozes, leidde de dans’.
Na het vertellen van het verhaal, volgt altijd de verwondering. ‘Ik vraag me af wat je het mooiste vindt in het verhaal.’ ‘Ik vraag me af wat je het belangrijkste vindt.’ …
Een rijk moment van uitwisseling waarbij niemand verplicht is iets te zeggen. Ik onthoud dit keer vooral dat het verhaal ook iets zegt voor ons leven vandaag: de uittocht op weg naar vrijheid, maar ook naar innerlijke vrijheid en bevrijding.
Dankjewel voor dit mooie vertelmoment!
We mogen al uitkijken naar het volgende Godly Play verhaal.
Pastor Chris
