De ballingschap en de terugkeer

Een Godly Play verhaal vertellen: het is een maandelijkse traditie geworden bij het bezinnings- en ontmoetingscafé in Evere. Dit keer mocht ik opnieuw een woestijnverhaal uit het Oude Testament vertellen. Het instuderen van een nieuw verhaal is niet zomaar van buiten leren maar ‘leren met het hart’. Je probeert je in te leven in het verhaal.

Het Gods volk geloofde dat God in de tempel in Jeruzalem was maar dacht ook dat dit de enige plaats was waar zij tot God konden bidden. Ze dachten ook dat de stadsmuren hen tegen alles zouden beschermen. Maar dat was buiten de Babyloniërs gedacht: zij braken de muren af, staken de tempel in brand en namen de meeste inwoners mee naar Babylon. Het werd een lange en zware tocht door de woestijn. Het volk van God was in ballingschap. In het verhaal wordt dit voorgesteld door een metalen ketting tussen Babylon en Jeruzalem. Muren, afsluitingen, verbanningen: het blijft, jammer genoeg, heel actueel.

Hoe erg de ballingschap ook was, het volk van God besefte stilaan dat God ook in Babylon was. Ze voelden zijn aanwezigheid wanneer ze bij elkaar kwamen om hun geschriften te lezen, oude verhalen te vertellen en tot God te bidden. Daarom keerden niet iedereen naar Jeruzalem terug toen de Perzische koning de ballingschap ophief.

De verwerking aan de hand van enkele vragen is altijd een moment van dieper ingaan op het verhaal, van bezinning. Dank daarvoor.

Pastor Chris