Wat je van breien kan leren

Een van mijn  mooiste herinneringen uit mijn kindertijd is wanneer ik 's morgensvroeg wakker werd en nog even kon nasoezen. Ik lag dan te luisteren naar mijn moeder die aan het zingen was. Ze was dan aan het breien, het was haar momentje, nog even, voor de kinderen wakker waren. Het maakte haar gelukkig. Later heeft ze mij gezegd dat er van kon genieten als ze haar kinderen zag rondlopen in die zelfgebreide trui. Iets wat je gelukkig maakt daar ga je voor. Haar geluk maakte mij blij. Ik vraag me dikwijls af of het aan ons te zien is dat we gelukkig zijn? .
 

Bij de start van een nieuw werkjaar zit je dikwijls vlug terug in de sleur: vergaderen... wat gaan we organiseren? En al vlug kijken we, bij gebrek aan energie en inspiratie, naar het voorbije jaar en we doen 'copy paste'. 
Maakt ons dat gelukkig?
 

Mijn moeder breide niet voor iedereen dezelfde trui. Ze speelde met kleuren, met verschillende steken, met verschillende modellen... Het was voor haar een bijzondere uitdaging als ze in een boekje iets gevonden had dat helemaal nieuw was. Het was een uitdaging om het uit te proberen. Het was spannend om het resultaat te zien. Maar die spanning maakt het vaak interessant. Die uitdaging geeft energie en die energie straal je uit.
Ik vraag mij af of we bij de start van het pastoraal werkjaar ook in staat zullen zijn om nieuwe uitdagingen aan te gaan? Kunnen wij ons laten vollopen met de energie van het samen zoeken, van nieuwe ideeën uitwerken. Misschien is het dan ook aan ons te horen en te zien.
 

Als we naar Jezus kijken zien we geen 'copy paste'. We zien Zijn persoonlijke aanpak naar mensen toe. We zien Zijn persoonlijke aanpak naar gemeenschappen toe. Hij was authentiek, dat straalde Hij uit en daardoor kon Hij zijn leerlingen begeesteren. Laten we Hem als grote voorbeeld nemen. 

Pastor Mariette