Verjaren...
Als kind keek ik er steeds naar uit, dan mocht ik kiezen wat we gingen eten en was er taart... verder geen speciale dingen maar het was feest, ik voelde mij geborgen en graag gezien. Vanaf een bepaalde leeftijd kijk je er niet meer zo naar uit om te verjaren, al is het nooit een issue geweest.
Dit jaar was het een rond getal en vond ik het de gelegenheid om mijn gezin, mijn broers en zussen en vrienden uit te nodigen. Zo had ik verschillende feestjes. Het deed deugd om mij omringd te weten met mensen die mij graag zien. Want wat is er belangrijker in het leven?
Bij elke uitnodiging kwam de vraag: "Wat wil je? Waarmee kan ik je een plezier doen?" Mijn antwoord was steevast: "Je aanwezigheid is het grootste geschenk."
Die zondag hoorden we in de eerste lezing dat God aan Salomo zegt: “Vraag wat ge wilt, en Ik zal het u geven.”
Pastor Guido stelde bij de zegen die vraag ook aan ieder van ons. Wat zouden jij zeggen als God aan jou zou zeggen: “Vraag wat ge wilt, en Ik zal het u geven.”
Ik moest er niet lang over nadenken: Vrede ! En dat ik in staat mag zijn mijn steentje bij te dragen.
Er is de wankelende wereldvrede, er is onvrede in vele harten, in vele gezinnen en families,... Er kan enkel hoop op vrede zijn als elkeen op de plaats waar hij of zij staat, werk maakt van die vrede.
Vorige week hoorde ik in de abdijkerk in Ninove een lied uit Zingt Jubilate die het zo mooi verwoord. Het is eigenlijk een gebed. Bidt jij met mij mee?
Pastor Mariette
Wij die met eigen ogen de aarde zien verscheurd,
maar blind en onmeedogend ontkennen wat gebeurt:
dat oorlog is geboden en vrede niet mag zijn,
dat mensen mensen doden, dat wij die mensen zijn.
Wij die nog mogen leven van hoop en vrees vervuld,
aan machten prijsgegeven, aan meer dan eigen schuld,
wij die, God weet hoe verder, tot hiertoe zijn gespaard,
dat wij toch nooit erkennen het recht van vuur en zwaard.
Dat wij toch niet vergeten waartoe wij zijn gemaakt,
dat diep in ons geweten opnieuw het licht ontwaakt,
dat in ons wordt herschapen de geest die overleeft,
dat onze lieve aarde nog kans op redding heeft.
t.: H. Oosterhuis / m.: "Ik wil mij gaan vertroosten"
Kathedraalkoor Brugge o.l.v. Ignace Thevelein
Krijg je de blog nog niet? Wens je de blog in je mailbox te ontvangen? Schrijf je dan hier in:
Voor de vroegere artikels kan je hier terecht
