Rubberlaarzen

Jarenlang stonden ze, twee paar zelfs, meestal ongebruikt in de garage.

Ik ging al regelmatig wandelen en sinds corona zowat dagelijks maar bij slecht weer niet op modderige veldwegen of waren er dagen zonder wandeling. 

Nu is dat wel anders want er is terug een hond in huis. Dus weer of geen weer, we wandelen enkele keren per dag. En tussen het drukke verkeer is het niet echt aangenaam. Er zijn gelukkig nog veldwegen waar ik woon, bijvoorbeeld die in de buurt van de Woluwebeek.

Dat je kan uitglijden en vallen op ijsplekken heb ik ervaren begin januari. Maar dat ook modder glad en glibberig kan zijn heb ik nu terug ontdekt met het voorbije regenweer. Zelfs met dit zonnige weer blijft het op sommige plaatsen modderig. Ik dacht regelmatig: ‘Wanneer ik nu uitglij, sla ik een modderfiguur’. Letterlijk!

Maar ‘figuurlijk’ een modderfiguur slaan, dat is toch nog iets anders. Dat probeer ik, en misschien ben ik wel niet alleen, zoveel mogelijk te vermijden. Al te vaak stel ik mij de vraag: ‘Wat gaan de mensen wel niet denken wanneer ik dit of dat doe, of niet doe?’

Een vraag die vaak verlammend werkt. Een vraag die ik me minder probeer te stellen, zeker in deze vastentijd. God, bij U mag ik een modderfiguur slaan. U zegt wel: ‘Blijf niet in de modder steken.’

Pastor Chris