Rakelings nabij

Sinds een tijdje ligt er voor het altaar in de abdijkerk een rakel. Door zijn rode kleur trekt hij zeker de aandacht. Ik veronderstelde dat dit kaderde in een themaviering, dus ik ging er van uit dat er daarrond wat duiding zou komen. Misschien is het gebeurd in een viering waar ik niet was, in ieder geval ik heb het niet gehoord en dat scherpte nog meer mijn nieuwsgierigheid. 
Zondagavond had ik terug een afspraak met 'Ons Heer' in de abdijkerk. Toen ik de rakel zag, dacht ik aan mijn kindertijd en zag mezelf weer rakelen in ons bloemenperkje en de moestuin. Ik deed dat graag, want lag alles er dan weer netjes bij en dat maakte mij blij. Maar door te rakelen doe je meer dan mooi maken. Het kleine opschietend onkruid wordt er door uitgetrokken. Als je regelmatig rakelt zitten de wortels nog niet diep. Wanneer je te lang wacht moet je harken om het onkruid weg te krijgen. Door te rakelen maak je het bovenste laagje grond wat luchtiger, je geeft het zuurstof. 
Misschien was die rakel wel een oproep om na te denken over het opschietend onkruid in mijn leven. Om het bovenste laagje in mijzelf wat om te woelen en wat zuurstof te geven. En ja, het is zo, elke keer als ik naar de viering ga of wat tijd maak voor God krijg ik wat zuurstof. Gods woorden brengen het beste in mij naar boven.
Zal mijn binnenkant er tegen Pasen ook op z'n paasbest uitzien? De vieringen van de Goede Week zijn in ieder geval de beste manier om mezelf klaar te maken. De gedachte aan Pasen maakt me blij, want dan komt hij rakelings nabij.

Pastor Mariette