Ochtendstond

Mijn appartement en dus ook mijn living waar de eettafel staat, heeft aan alle zijden vensters behalve naar het oosten. De zon zie ik dus nooit opkomen. Zonsondergangen daarentegen kon ik al vaker bewonderen vanop mijn klein terras. In deze winterse dagen zie ik wel hoe de opgaande zon haar licht werpt op de appartementsgebouwen tegenover en op de bomen in de tuin. Vanochtend was die mooie ochtendgloed er weer om een paar minuten later weer te verdwijnen. De berk, die ik anders wel eens vervloek omwille van de pollen en de zaadjes die overal inkruipen, stond te gloeien in het morgenlicht. De werkelijkheid was zoveel mooier dan deze foto. Het deed me denken aan het brandende braambos waarin Mozes God ontmoet. Het vuur zette de struik in lichterlaaie maar verteert hem niet. Zo is onze God werkzaam, Hij wil ons bezielen met zijn vuur maar verteert ons niet. Het vernietigt ons niet maar wil ons net tot leven wekken. Ik trok mijn jas aan om buiten een betere foto te gaan nemen en op die korte tijd was de gloed al verdwenen en trok de hemel helemaal dicht. Net zoals bij een Godservaring: even mogen we een glimp van Hem opvangen en voelen en wat later trekt Hij zich weer bescheiden terug. Aan zo’n Godservaring kan je je optrekken en een hele tijd verder van leven. Het was met deze ochtendgloed niet anders: mijn dag kon niet meer stuk.

Pastor Guido