Licht dat ons aanstoot

Drie keer per jaar komen wij na de eucharistieviering van 10 uur in de Verrijzeniskerk, gelegen in de Paloke-wijk in Sint-Jans-Molenbeek, samen voor een geloofsgesprek. Gewoonlijk nemen een tiental personen deel aan deze bijeenkomst, die ongeveer een uur duurt. Naar aanleiding van de zestigste verjaardag van de kerkwijding van de Verrijzeniskerk gingen wij met elkaar in gesprek rond de vraag: wat maakt onze kerk zo uniek en inspirerend? We stonden stil bij de inspirerende plekken, bijzondere architecturale elementen en kunstwerken in de kerk. Wat vertellen zij ons over geloof, hoop en verbondenheid? Welke betekenis dragen zij vandaag nog met zich mee?

Wat mij vooral bijbleef, was dat verschillende deelnemers spraken over de bijzondere lichtinval in de kerk. Wanneer je de kerk binnenkomt, word je als het ware aangetrokken door het licht dat onder meer van onder het altaar komt. Ook de lichtinval boven het altaar springt in het oog, als een symbolische verbinding tussen het horizontale en het verticale. Daarnaast zorgen enkele glasramen voor een bijzondere lichtwerking. Hoewel er aanvankelijk geen kruisbeeld in de kerk aanwezig was, vind je het kruissymbool terug in de verlichting van het dak. Het trof mij hoe inspirerend deze lichtinval is. Wanneer ik naar de kerk kom om voor te gaan in de eucharistieviering, begeef ik mij meestal onmiddellijk naar de sacristie. Pas nadien laat ik mij aanspreken door het licht in de kerkruimte. Het geloofsgesprek en mijn aarzelend aanspreken door het licht in de Verrijzeniskerk brengt mij bij een lied uit Zingt Jubilate: “Licht dat ons aanstoot in de morgen … licht, overdek mij, vuur mij aan.” 

Pastor Johan Dobbelaere