Een getuigenis hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn.

Als kind kreeg ik van mijn ouders elke avond voor het slapen gaan een 'piepke en een kruiske'. Het klonk als 'zeentje en bewaordje'. Het heeft toch een aantal jaren geduurd voor ik besefte wat het betekende 'God zegene en beware je'. Het voelde goed aan, het gaf een veilig gevoel.

Bij het communiedelen tijdens de eucharistieviering, geven we de kinderen die hun communie nog niet gedaan hebben een kruisje. Kleine kinderen weten niet goed wat er gebeurt maar je kan op de gezichten van de ouders lezen dat het hen gelukkig maakt. Een warme gloed straalt van hun gezicht. Het maakt mij instant gelukkig als ik dat zie. Ik denk dat Simeon en Hanna (in het evangelie van Lichtmis Lc. 2, 22-40) ook zoiets moeten gevoeld hebben, wanneer Jozef en Maria met Jezus de tempel binnen kwamen om Hem aan de Heer op te dragen. 
Toen Simeon het kind in zijn armen nam riep hij het uit "een licht dat straalt, een glorie voor uw volk". Dat Licht vieren wij met Lichtmis. Laten we daarom een kaarsje aansteken voor Jezus en zo getuigen dat wij Hem willen volgen. Een lichtje ook voor alle kinderen die ons nauw aan het hart liggen. Dat hij hen mag zegenen en behoeden. 
Hanna verbleef, sinds ze weduwe geworden was, dag en nacht in de tempel. Ze wijdde haar hele leven aan God. Toen ze Jezus zag wist ze dat Hij diegene was waarop ze al zolang hadden gewacht. Ze dankte God en ging overal vertellen dat dit kind de Messias was. Wat een mooi getuigenis ! 

Een getuigenis hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn. Het is niet enkel weggelegd voor pastoors of pastoraal werkers. Het past in het leven van elke dag. Zo simpel als een kruisje geven voor het slapen gaan: tonen, laten voelen en zeggen dat God bij ons dagdagelijks leven hoort. Zijn liefde doorgeven. Liefde die wij zelf van God krijgen, gratis en voor niets.

Pastor Mariette