Dialect

Op zondag 26 april was het Erfgoeddag in Vlaanderen met als thema ‘Humor’. Het Heemkundig Genootschap ‘van Witthem’ uit Beersel organiseerde in Biercentrum De Lambiek een prachtige tentoonstelling met foto’s uit de vijf dorpen van Beersel, rond verschillende themata zoals scholen, cafés, toneelkringen, markante figuren en anderen. Er was ook een dialectenshow en hiervoor was ik afgezakt naar de gemeente waar ik opgroeide. Vier personen gaven het beste van zichzelf om een uur lang aan de hand van humoristische sketches en anekdoten het plaatselijk dialect in al zijn sappigheid te laten klinken. Af en toe werd het geheel onderbroken door een lied dat we konden meezingen. De uitsmijter van de voorstelling was een aangepast versie van het lied ‘Brussel ge hebt mijn hart gestolen’.

Bèsel g’èt man èt gestoule mè oo guis en plattekeis.Bèsel g’èt man èt gestoule d’as vé maa ee… ’t paradeis.Het kastiel, ’t domein en ’t Kriekske, ons Leevroo, de voot in Lot.bèsel g’èt man èt gestoule. Da goo noet ne mi kapot. Da goo noet ne me kapot. (hardop lezen helpt om het te verstaan)

Hoewel we thuis onder mekaar Pamels spraken was het heerlijk om nog eens dit dialect te horen klinken waartussen ik ben opgegroeid.  Twee maal een vol zaaltje zegt genoeg over deze geslaagde activiteit. Wat spreekt er ons daarin zo aan? Is het heimwee naar die vroegere tijd, naar een onbezorgde jeugd, naar de gemoedelijkheid van een buurtschap, naar wat stilaan verloren is gegaan? Of heeft het toch iets te maken met onze ‘roots’? De plek waar je vandaan komt en ‘groot’ bent geworden? Naarmate je ouder wordt wint die vaak weer aan belang. Er is een gevoel van herkenning en zelfs wat thuiskomen, ook al is dat dorp drastisch veranderd. Het beantwoordt aan ons verlangen om ergens thuis te horen en bij te horen. Waarheen we ook verhuizen, die beginplek vergeten we nooit. Maar ooit komen we voorgoed thuis, bij Hem, daar zal alles nieuw zijn…

Pastor Guido