Boomhut

De afgelopen weken kregen we prachtige lentedagen. Hogere temperaturen en een stralend zonnetje kwamen ons opfleuren. Na een grijze en natte winter is dat altijd volop genieten.
Op één van die dagen was ik bezoek bij goede vrienden. De familie heeft sinds een paar generaties een schrijnwerkerij in het dorp en aan hout dus geen gebrek. Voeg daar nog de technische vaardigheden en een ruime tuin bij en je krijgt mooie projecten als resultaat. Zo ook deze boomhut die mijn vriend bouwde. Je kan erin slapen en ze heeft ook een mooi terras waar je heerlijk kan toeven in de namiddagzon wat we dan ook deden. Het was genieten van een goed gesprek en de ontluikende natuur. Je zou er zo blijven hangen en vergeten dat je terug naar beneden en naar huis moet. Onwillekeurig denk ik aan het evangelie van de voorbije tweede zondag in de veertigdagentijd waar de leerlingen het moment van de religieuze ervaring met Jezus op de berg willen vasthouden en een paar tenten willen bouwen. Maar ze moeten terug naar de wereld, naar de mensen met al hun zorgen. De tenten verwijzen ook naar de aanwezigheid van God tussen zijn volk in de woestijn waarin de Ark in een tent werd ondergebracht en meetrok met het volk. Het verwijst ook wel naar de voorlopigheid van dingen en situaties. Ons niet te veel installeren om nooit meer te veranderen maar attent blijven om weer op weg te gaan, om te durven veranderen. Het moment op de berg moesten de leerlingen loslaten maar ze konden het wel bijhouden voor de harde en moeilijke momenten die ze nog zouden meemaken. Toen de zon onder was keerde ik terug naar huis met al zijn zorgen. Maar dit mooie moment van samen delen draag ik nog steeds mee. 

Pastor Guido