Pelgrimstocht diaken Dirk noodgedwongen stopgezet
Op 22 april, na 17 dagen en ongeveer 300 km stappen, schreef diaken Dirk :
“ik heb vannacht, zoals de meeste nachten, slecht geslapen. Voeten, knie, benen- alles deed pijn. Zelfs een paracetamol bracht niet veel verlichting. Maar ik had geen wekker gezet en ’s morgens viel ik dan in slaap.
Laat opgestaan, laat ontbeten en mijn verblijf pas verlaten om kwart voor elf! Dan eerst 3 km gestrompeld tot Condé sur Marne en dan 18 km langs et kanaal parallel aan de Marne. Wat een geluk: plat en geasfalteerd, maar mijn linkerknie bleef opspelen. Dus regelmatig rustpauzes inlassen en tegen een gezapig tempo verder. Onderweg nog een pelgrim uit den Bosch tegengekomen die op weg was naar Santiago maar voor Reims besloot om naar Rome te gaan!
Het belangrijkste nieuws dat ik te melden heb, is dat ik nog 2 nachten rustpauze inlas in Chalons en dan beslis of ik verderga of naar huis kom. De ontstekingsremmers heb ik al bij de apotheek gehaald.
We blijven in contact en gebed verbonden.
Maar op 24 april lezen we het volgende:
De knoop is doorgehakt. Ik stop ermee en heb voor morgen zaterdag mijn terugreis geboekt. Vandaag ga ik nog een beetje lummelen in Châlons en misschien zien we mekaar zondagmorgen terug in de Eucharistie in St Jozef in Evere.
Ik voel geen spijt, wel een beetje treurig…
Bedankt aan alle volgers.
Of ik het later ooit terug oppik vanaf Châlons is mogelijk, maar terug thuis moet ik toch eens mijn linkerknie serieus laten onderzoeken.
En als afsluiter nog een paar foto’s van mijn strompeltochtje van deze namiddag met onder andere de kathedraal van St Etienne. Zon van het eerste moment van de tocht tot het laatste!
Enkele van de vele reacties:
Heel veel sterkte! Moedige beslissing! Elke ervaring ontvouwt zich uiteindeijk in goddelijke orde.
Jammer maar waarschijnlijk de beste keuze. Moedig ook... Goede thuiskomst en dank voor de dagelijkse verslagen en foto's die steeds heel fijn en verrijkend waren.
Een pelgrimage is een bijzondere reis. Neem de ervaringen van de afgelopen tijd voor altijd met je mee.
Uittreksel van zijn 'dagboek' - 2 -
We proberen geregeld een stukje verslag mee te geven van de pelgrimsvoettocht naar Rome van diaken Dirk Van Erps. Hij houdt ons dagelijks op de hoogte, ook met fotoverslag. Hier kunnen we, met een grote vertraging maar wekelijks een fragmentje weergeven. Bij het insturen van deze tekst is Dirk al Reims voorbij. (Geen idee natuurlijk waar hij vertoeft als u dit leest.)
Vroeg vertrokken om tijdig afspraken te kunnen maken om eventueel mee te concelebreren in de mis van 10.30 uur. En het mocht van père Arnaud en hij heeft nog een mooie stempel in mijn pelgrimsboekje gezet. De viering was zeer plechtig – met een volle kerk met mensen van alle leeftijden – opvallend veel nog niet gedoopte adolescenten (dat weet ik omdat ze bij de communie de zegen vragen).
Tegen 11.50 uur was de mis gedaan en kon ik beginnen aan mijn 25 km. Ik had één van mijn wandelapps (Pocket Earth Pro) een traject gevraagd en dat heb ik ook gevolgd. Er waren een beetje wolken en dat was goed zo, want dan was het iets minder heet.
En de weg, wel die was niet interessant – enkel velden, geen koeien, geen mensen – enkel de vier lokale nozems met hun mini-crossbrommertje. Mijn middagmaal (rest van baguette met geitenkaas van Boulogne en 4 mandarijntjes) bij een wegkruis voor een gestorvene gegeten. En dan verder kilometers maken tot ik bij Jean-François en Marie-Odile aankwam. Ik kreeg er direct water met een smaakje, pruimentaart en nadien nog een goed glas bier. Lekker gedoucht en mijn was af mogen geven en straks om 19.30 uur avondeten. Ik ben vrij snel naar bed gegaan wat ik zat er een beetje door – mijn linkerknie, mijn zwakke plek, begon te zeuren. ’s Morgens was het iets beter maar nog niet voorbij. Eerst nog ontbijt met zelfgemaakte confituren, afscheid genomen van Marie-Odile en Jean-François en om 9.20 uur vertrokken. Bijna was de dagtitel geweest ‘gestrompeld naar Reims’ maar omdat ik iets rustiger stapte dan gisteren, kreeg ik gaandeweg ook minder last van mijn knie. Nadat ik me genoeg aan mijn zelfmedelijden had overgegeven, kon ik eindelijk beginnen bidden voor de intenties van en voor mensen die serieuzere problemen hebben.
Wordt vervolgd.
Uittreksel van zijn 'dagboek' - 1 -
Tijdens de viering op Pasen in onze gemeenschapskerk Sint-Jozef in Evere ontving diaken Dirk de zegen voor zijn pelgrimstocht naar Rome. Als u dit leest is Dirk al ongeveer twee weken aan het stappen. Via de app Polarsteps houdt hij ons dagelijks op de hoogte van zijn ervaringen.
Hierbij een uittreksel van zijn 'dagboek' van zondag 12 april toen hij aankwam in Dinant en mocht verblijven in de abdij van Leffe:
"de completen gingen gisterenavond niet door, maar het avondmaal met de vier aanwezige paters en drie retraitegasten wel. En er was zelfs warm eten: soep en cannelone en sla en verder alles voor op de boterham. Mijn kamergenoot-pelgrim was er niet bij, die bracht de avond door bij zijn vrienden in de stad – die hadden de ganse dag meegestapt maar omdat ze geen pelgrimspad hadden, mochten ze niet in de abdij overnachten.
Maar ik heb dus goed geslapen voor het eerst in mijn slaapzak en voor het eerst niet alleen op de kamer. We waren voor 7 uur wakker want om 7.30 uur begonnen de lauden, dat is het morgengebed en omdat het zondag was, nog uitgebreid met een Te Deum. Daarna ontbijt en dan afscheid van de Compostelaganger aan het beeld van Sint Jacob waar we het Compostelalied hebben gezongen. Daarna was ik nog een uurtje op de kamer en dan naar de sacristie om me om te kleden tot diaken (zie foto). Zo de abdij-Eucharistie mee mogen beleven, gezeten naast de abt, was echt het hoogtepunt van de dag.”
